Louise Hinderyckx is een van de medewerkers in het Mortuarium van ons ziekenhuis. Haar job roept misschien wel wat vragen bij jou op: waarom zou iemand ervoor kiezen om elke dag met de dood bezig te zijn? Maar wie Louise ontmoet, merkt meteen haar toewijding en warmte. Voor haar draait het niet om afscheid nemen, maar om zorg tot het laatste moment.
Een job die je kiest met je hart
Louise kreeg 14 jaar geleden de kans om in het Mortuarium te werken. Ze twijfelde geen seconde. "Ik werkte in het beddenhuis en had altijd al een fascinatie voor het rouwproces. Dit voelde als een plek waar ik echt iets kon betekenen."
En dat 'iets' gaat veel verder dan administratie of het verzorgen van een lichaam. "Je bent er voor de nabestaanden, voor mensen die op hun kwetsbaarst zijn. Zij moeten voelen dat hun dierbare met respect behandeld wordt. Dat laatste beeld is zo belangrijk."
Meer dan alleen opbaren
Louise start haar dag met het controleren van de overledenen die zijn binnengebracht. Sommigen overleden in het ziekenhuis, anderen werden van buitenaf overgebracht, bijvoorbeeld na een ongeval. "Soms zie je dingen die zwaar wegen. Maar mijn taak is om de rust te bewaren. Het lichaam respectvol verzorgen, de juiste documenten in orde brengen en vooral: zorgen dat de nabestaanden op een waardige manier afscheid kunnen nemen."
Naast de praktische zorgen is er ook veel administratie. Louise controleert de documenten en zorgt dat alles klopt. "Dat lijkt misschien een detail, maar zonder de juiste papieren kan iemand niet naar een begrafenisondernemer. Dat is voor families vaak een moeilijke periode, dus wij zorgen ervoor dat alles vlot verloopt."
Elk rouwproces is anders
Elke familie rouwt op haar eigen manier. "Sommigen nemen uitgebreid afscheid, anderen willen er zo snel mogelijk vanaf. En dat is oké. Mijn job is om te luisteren en te begeleiden, zonder oordeel. Soms twijfelen families of ze hun dierbare nog willen zien. Dat moment is cruciaal. Als ik voel dat iemand aarzelt, probeer ik hen gerust te stellen. Een hand aanraken, een kus op het voorhoofd - dat kan een wereld van verschil maken in het rouwproces."
Bij de moslimgemeenschap verloopt het afscheid anders. "Dan staat de wachtzaal in een mum van tijd vol familie en vrienden. Voor hen is een rituele wassing door een imam of familielid essentieel. We hebben hier een ruimte waar ze dat in alle sereniteit kunnen doen. Het toont hoe belangrijk het is om ieders manier van afscheid nemen te respecteren."
De zwaarste momenten
Niet elke dag is even makkelijk. "Een kind, een onverwacht overlijden, een familie die verscheurd is door verdriet... Dat raakt je. Soms sta je met tranen in je ogen. En dat mag ook. Mensen voelen het als je echt met hen meeleeft."
Louise herinnert zich een moeder die haar zoon verloor in een verkeersongeval. "Ze wilde hem absoluut nog een keer zien, maar was bang voor wat ze zou aantreffen. We hebben hem zo mooi mogelijk verzorgd en haar rustig begeleid. Toen ze hem zag, viel ze in mijn armen. Dat moment vergeet ik nooit."
En dan zijn er ook nog de eenzame overlijdens. "Mensen die pas na dagen, weken of maanden worden gevonden, zonder familie of vrienden. Dat blijft hard. Maar ook zij verdienen respect. Wij zorgen ervoor dat ze niet 'zomaar' verdwijnen. Ze krijgen een uitvaart, hun naam wordt uitgesproken. De dood een menselijk gezicht geven, dat vind ik belangrijk."
"Het is een job met een betekenis"
Wat Louise doet, stopt niet na haar shift. "Ik neem mijn werk mee in mijn hart. Niet in de negatieve zin, maar omdat ik weet dat ik een verschil maak. Zorg dragen voor elkaar stopt niet bij het leven."
Voor haar is het geen 'zware' job, zoals mensen vaak denken. "Het is een job met betekenis. Hier help ik mensen op een moment dat alles even stilstaat. En dat is een eer om te mogen doen."
